بنا به درخواست خوانندگان گرامی چند جمله از جناب پائولو کوئیلو می ذاریم.باشد که خوشتان آید

ضرورت داشتن یک چیز خاص (گاهاْ چیزی بی اهمیت)باعث می شود تا ما تبدیل به زندانی آن چیز شویم .

 

همگی ما خودمان را برای کشتن اژدها آماده می کنیم اما در پایان به وسیله مورچه های کوچک دریده می شویم که هرگز به آن اهمیت نمی دادیم .

 

کسی که خدا را می شناسد توصیفش نمی کند . کسی که خدا را توصیف می کند او را نمی شناسد.

 

اگر می خواهید یک لعن و نفرین را از خودتان دور کنید هرگز نبایستی به آن اهمیت دهید .

 

بسیاری از اوقات ما خودمان استعدادهایمان را می کشیم چون نمی دانیم با آن ها چه کنیم .

 

در بسیاری از اوقات انسان به چیزی که علاقه دارد تا دیگران به آن اعتقاد پیدا کنند ایمان و اعتقاد ندارند .

 

شما همانگونه و با همان معیاری محاکمه می شوید که دیگران را محاکمه کرده اید .

 

بدترین گام ها نخستین آن هاست .

 

اگر برادر ما رمق فریاد زدن ندارد ماییم که باید این کار را برایش انجام دهیم .

 

هرگز نگذار آگاهی از عیب هایت تو را بترساند .

 

ترس همان آرزوی نهان است .

(ایران سربلند.ایرانی سرافراز.پرچم سه رنگ ایران زمین در اهتزاز)