امام رضا(ع) در كلامي شريف و البته طولاني از امام سجاد‌(ع) نقل مي‌فرمايند: اگر ديديد كسي اهل نماز و روزه است، گناه نمي‌كند و كارهاي خوب هم انجام مي‌دهد، عجله نكن، گولش را نخور، ممكن است عُرضه گناه كردن نداشته باشد.
بعد مي‌فرمايد: اگر كسي عرضه گناه كردن داشت، اما گناه نمي‌كرد، آرام باش، فريب نخور، ممكن است گناهي را ترك مي‌كند، اما مرتكب گناه ديگري مي‌شود. زيرا شهوات مردم مختلف است؛ يكي شهوت مال دارد، اما شهوت جنسي ندارد، يكي شهوت جنسي دارد، اما حرام نمي‌خورد.

سپس مي‌فرمايد: اگر كسي هيچ گناهي نكرد، عجله نكن، گولش را نخور، ممكن است عقل درست و حسابي نداشته باشد. بعد مي‌فرمايد: اگر كسي عقل درست و حسابي هم داشت، فريب نخور، ببين آيا هواي نفسش مسلط بر عقلش است، يا عقلش مسلط بر هواي نفس است؟

حضرت در انتهاي بحث مثال مي‌زند و مي‌فرمايد: مانند كسي كه حبّ‌مقام دارد، يك دفعه‌اي با يك هوس و هواي حبّ‌مقام، كلّ مراتب ايماني قبلش را نابود مي‌كند. حديث عجيبي است. امام عليه‌السّلام در ادامه مي‌فرمايد وقتي به چنين آدمي مي‌گويي: "إتَّقِ الله "؛ از خدا بترس، ناراحت مي‌شود. "اَخَذَتهُ العِزَّة "؛ به غرورش برمي‌خورد، مي‌گويد "به من مي‌گويي با تقوا باشم؟ تا حالا كسي از من گناه نديده. " بعد امام(ع) مي‌فرمايد: اينها ديگر آدم هم نمي‌شوند و دچار لعن خداوند مي‌شوند.

وسائل الشيعه، ج 8، ص۳۱۷